Logotipo Caldaloba
Historia
San Martiño de Pino
Cultura
Galería
Licencia Creative Commons
Fontes de Vilaxoán por Jesús Pena se distribuye bajo una Licencia Creative Commons Atribución 4.0 Internacional.
Basada en una obra en http://www.caldaloba.es.
Información mantida e publicada en internet por www.caldaloba.es O contido deste sitio está baixo a licenza Creative Commons Attribution 4.0 International

Pódeche interesar:

HEMEROTECA

“[…]

Pero estábamos no balcón de Lindín. Hai que baixar pola vella calzada, pedra romana, irmá do antergo paso lexionario: o que trouxo a lingua, a lei, o arado, a columna, e quezáis a melanconía virxiliana. E atopámonos logo no Pasatempo; na ponte onde aquela dona   Constanza , que traguía o indulto do Mariscal Pardo de Cela, perdera -por mor dunhas cortesías cuns coengos- a cabeza do terrible señor que "comía máis da mitade do bispado". Este pequeno bairro muiñeiro e panadeiro, pequeña Venecia, illa leda, xa é Mondoñedo. Chámase “Os Muiños”, porque recende a pan que remata de deixar o forno, e porque se escoita cantar de vez a unha fonte e a unha moza.

[…]

Cunqueiro evocou este silencio e este ambiente unha chea de veces, e outros moitos motivos da sua cidade natal. Tamén os viaxes que facía de alí á capital luguesa: "Pra ir do val natío á urbe capitalina —escribíu— tiña que rubir, medindo tres veces o seu van, a Pena da Roca. Desde onde din Prado e os Cornos da Lúa, si volvía a cabeza dexergaba no horizonte unha franxa verdiescura: era a mar. Pero de aquí pra enriba todo era terra, monte avesío, altas xesteiras, camposas arnaces. Non había máis flores que as do toxo". De Abadín, que pousaba a ámbalas beiras da estrada, gostábanlle as cercas de loureiro romano das eiras; cercas fértis en melros e paporroibos. Por veces, nas suas viaxatas, Cunqueiro ollaba, entre as verdes follas latinas, unha brasiña bermella: era o peito agachado do paporroibo. Ao pouco de saír de Abadín, no alto de Castromaior, os ollos abríanselle sobre as chairas, sobre a ancha e fecunda Terrachá. Dexergaba alí unha bidueira, unha lama... Entrando en Villalba, chea de friaxe, sentía como un vóo todo de vencellos, de almea crebada e matacán ferido. A partir da vila toda terra e toda auga corren cara o Miño, solemne déus fluvial noso, de prateada barba. Nos antigos agros de Saavedra, ao de Cal   da   Loba -ruina da derradeira rebelión do sangue mariscal- abrolla o centeo nos sulcos iguais. E a seguido está Lugo. […]”. Grial, revista galega de cultura, Nº72 (1981) Francisco Fernández del Riego
Revista GRIAL nº72 falando sobre Caldaloba
Agosto 2021
TRANSCRICIÓNS  LER MÁIS Transcricións de textos antigos do castelo e da parroquia de Pino. A HISTORIA EN DIAPOSITIVAS LER MÁIS Historia do castelo de Caldaloba (Vilaxoán) en diapositivas. LIÑA HISTÓRICA DO CASTELO LER MÁIS Liña interactiva da historia do castelo de Caldaloba (Vilaxoán) HEMEROTECA
Logotipo de Caldaloba
San Martiño de Pino
Galería
Licencia Creative Commons
Fontes de Vilaxoán por Jesús Pena se distribuye bajo una Licencia Creative Commons Atribución 4.0 Internacional.
Basada en una obra en http://www.caldaloba.es.
Información mantida e publicada en internet por www.caldaloba.es O contido deste sitio está baixo a licenza Creative Commons Attribution 4.0 International
xullo 2024
HEMEROTECA

“[…]

Pero estábamos no balcón de Lindín. Hai que baixar pola vella calzada, pedra romana, irmá do antergo paso lexionario: o que trouxo a lingua, a lei, o arado, a columna, e quezáis a melanconía virxiliana. E atopámonos logo no Pasatempo; na ponte onde aquela dona    Constanza , que traguía o indulto do Mariscal Pardo de Cela, perdera -por mor dunhas cortesías cuns coengos- a cabeza do terrible señor que "comía máis da mitade do bispado". Este pequeno bairro muiñeiro e panadeiro, pequeña Venecia, illa leda, xa é Mondoñedo. Chámase “Os Muiños”, porque recende a pan que remata de deixar o forno, e porque se escoita cantar de vez a unha fonte e a unha moza.

[…]

Cunqueiro evocou este silencio e este ambiente unha chea de veces, e outros moitos motivos da sua cidade natal. Tamén os viaxes que facía de alí á capital luguesa: "Pra ir do val natío á urbe capitalina —escribíu— tiña que rubir, medindo tres veces o seu van, a Pena da Roca. Desde onde din Prado e os Cornos da Lúa, si volvía a cabeza dexergaba no horizonte unha franxa verdiescura: era a mar. Pero de aquí pra enriba todo era terra, monte avesío, altas xesteiras, camposas arnaces. Non había máis flores que as do toxo". De Abadín, que pousaba a ámbalas beiras da estrada, gostábanlle as cercas de loureiro romano das eiras; cercas fértis en melros e paporroibos. Por veces, nas suas viaxatas, Cunqueiro ollaba, entre as verdes follas latinas, unha brasiña bermella: era o peito agachado do paporroibo. Ao pouco de saír de Abadín, no alto de Castromaior, os ollos abríanselle sobre as chairas, sobre a ancha e fecunda Terrachá. Dexergaba alí unha bidueira, unha lama... Entrando en Villalba, chea de friaxe, sentía como un vóo todo de vencellos, de almea crebada e matacán ferido. A partir da vila toda terra e toda auga corren cara o Miño, solemne déus fluvial noso, de prateada barba. Nos antigos agros de Saavedra, ao de Cal   da   Loba -ruina da derradeira rebelión do sangue mariscal- abrolla o centeo nos sulcos iguais. E a seguido está Lugo. […]”. Grial, revista galega de cultura, Nº72 (1981) Francisco Fernández del Riego
Revista GRIAL nº72 falando sobre Caldaloba
Agosto 2021
TRANSCRICIÓNS  LER MÁIS Transcricións de textos antigos do castelo e da parroquia de Pino. A HISTORIA EN DIAPOSITIVAS LER MÁIS Historia do castelo de Caldaloba (Vilaxoán) en diapositivas. LIÑA HISTÓRICA DO CASTELO LER MÁIS Liña interactiva da historia do castelo de Caldaloba (Vilaxoán)
Historia
Cultura

Pódeche interesar:

HEMEROTECA